Superluna est plenilunium quod fit cum Luna Terrae propior est quam solet. Hoc cognomen duas res simul significat: Luna plena est, et in parte orbitae suae Terrae propiori versatur. Non significat Lunam subito augeri, neque superlunam esse peculiarem Lunæ phasin. Phases Lunae ordine iterato succedunt, ut in hoc duce explicatur quomodo phases Lunae fiant.
Vocabulum utile esse potest, dummodo non accipiatur quasi caelum mutationem spectaculi plenam promittat. Plenilunium prope Terram apparente diametro maius esse potest atque lucidius videri quam plenilunium remotius, sed differentia gradatim fit. Quod observator videt, etiam positio Lunae, horizon loci, tempestas et parametra photographica afficiunt.
Perigaeum et plenilunium sunt eventus separati
Luna circa Terram per orbitam ellipticam movetur, itaque distantia eius mutatur. Punctum orbitale proximum perigaeum appellatur, extremum autem apogaeum. Distantiae typicae sunt circiter 363,300 chiliometrorum in perigaeo et 405,500 chiliometrorum in apogaeo; media distantia Terrae et Lunae est 384,400 chiliometrorum. Hae distantiae a centro Terrae ad centrum Lunae mensurantur, non a superficie terrae ad superficiem lunar(em).
Plenilunium autem phasis est: pars Lunae ad Terram versa a Sole paene tota illuminatur. Phasis plena singulis 29.53059 diebus redit, Luna autem Terram respectu stellarum singulis 27.32166 diebus circumit. Quia hi cycli differunt, plenilunium non semper in eadem orbitae positione fit. Aliquando satis prope perigaeum incidit, aliquando multo remotius.
Haec distinctio explicat cur plenilunium non sponte superluna sit. Duo eventus satis propinqui esse debent, ut distantia Lunae definitioni electae respondeat. Exempli gratia, plenilunium die 24 Decembris 2026 ad 356,927 chiliometra positum indicatur, intra limen superlunae huius situs. Ad dies post hunc exemplum certum, utere calendario phasium Lunae.
Quanto maior et splendidior apparet?
Distantia magnitudinem apparentem mutat per prospectum. Res proxima maiorem partem campi visus occupat quam eadem res longius posita. Ex distantia perigaei et apogaei typica, diameter apparens Lunae in perigaeo circiter 12% maior est quam in apogaeo. Area disci apparentis circiter 24% maior est. Hae comparationes extrema distantiae orbitalis typicae describunt, non differentiam inter quaelibet duo plenilunia.
Est etiam ratio physica cur plenilunium propius posset lucidius videri: lux Solis a Luna reflexa, dum ad Terram pervenit, in aream latiorem diffunditur, itaque, crescente distantia, minor eius pars ad datam soli regionem pervenit. In comparatione idealizata, quae mutationes illuminationis superficiei et condiciones observationis neglegit, splendor fere reciproce proportionalis quadrato distantiae variat. Ad limen 360,000 chiliometrorum hic adhibitum, plenilunium circiter 7% latius appareret et circiter 14% plus lucis reciperet quam plenilunium ad mediam distantiam 384,400 chiliometrorum.
Hi numeri non pollicentur Lunam nudo oculo 7% maiorem visum iri. Differentia inter superlunam et plenilunium ordinarium sine comparatione directa iudicatu difficilis esse potest. Photographia speciem multo dramaticiorem ei dare potest lentis longae focalis distantiae, obiecto vicino in parte anteriore imaginis vel diligenti compositione. Imagines variis parametris photographicis factae non sunt indicia certa quantopere Luna in caelo maior apparuerit.
Cur definitiones superlunae differunt
Superluna est vocabulum vulgare, non unica categoria astronomica formalis ubique eadem definitione adhibita. Quaedam descriptiones plenilunium prope perigaeum posita spectant; aliae limen distantiae statuunt vel propinquitatem ut fractionem amplitudinis orbitae Lunae definiunt. Quare calendaria et articuli diversi plenilunia diversa superlunas appellare possunt, quin de ipsa Lunae positione dissentiant. Fortasse simpliciter regulas diversas adhibent.
Ad constantiam servandam, hic situs superlunam definit plenilunium cuius distantia a centro Terrae minor est quam 360,000 chiliometrorum. Hoc est limen certum et comparate strictum: distantia typica perigaei circiter 363,300 chiliometrorum est, itaque non omne plenilunium prope perigaeum positum huic definitioni convenit. Secundum definitionem huius situs, microluna est plenilunium cuius distantia plus quam 405,000 chiliometrorum est.
Nomen igitur minus indicat quam distantia ipsa. Cum opiniones compares, inspice num de plenilunio agatur, quomodo distantia metiatur et quod limen adhibeatur. Nomina pleniluniorum tradita, ut Luna Messis aut Luna Venatoris, ad aliam traditionem nominandi pertinent, non ad distantiam; de hoc argumento separato consule ducem de nominibus pleniluniorum.
Superluna non est eclipsis lunaris
Superluna eclipsin non efficit. Utraque phaenomena geometriam Solis, Terrae et Lunae implicant, sed eclipsis condicionem additam requirit: Luna per umbram Terrae transire debet. Orbita Lunae circiter 5.14 gradibus ad planum orbitae Terrae circa Solem inclinatur, itaque pleraque plenilunia supra vel infra umbram transeunt. Eclipsis lunaris tantum fieri potest cum geometria prope intersectionem orbitalem congruit.
Plenilunium propinquum cum eclipsi congruere potest, si necessaria ordinatio accidit, sed propinquitas sola non sufficit. Similiter eclipsis Lunam non sponte superlunam facit secundum definitionem distantia innixam. Monitor eclipsium lunarium eventus eclipsium persequitur, qui sunt alia causa Lunam observandi.
Quid observando quaerere
Luna saepe solito maior videri videtur cum prope horizontem est. Haec impressio familiaris, illusio Lunae appellata, non indicat Lunam vesperi multo propius accessisse. Mutatio magnitudinis apparentis ab orbita eius effecta vera est, sed effectus horizontis aliud phaenomenon perceptionis est. Simplex experimentum observationis est rem parvam brachio extenso tenere atque latitudinem apparentem Lunae temporibus diversis comparare; magnitudinem ex memoria sola ne iudices.
Ad comparationem utilem, observa duo plenilunia eodem loco, eadem lente eademque compositione photographata, aut compara seriem unam quae scalam manifestam includat. Si ipsum discum lunarem iudicare vis, horizontem et res in parte anteriore imaginis e comparatione remove. Nebula atmosphaerica Lunam humilem aurantiam aut rubram reddere potest, sed color ille ex lumine per maiorem aeris partem transeunte oritur, non ex Luna propiore.
Exspectatio maxime rationi congruens est mutatio modica magnitudinis apparentis et splendoris, a vera distantia Lunae constituta et condicionibus observationis mitigata. Distantiam cognoscere, potius quam solo cognomine niti, superlunam intellegere facilius reddit atque adiuvat ut geometria orbitalis a modis quibus photographa et perceptio eam exaggerare possunt distinguatur.